Najpierw było wielkie zdziwienie – ósma część jednaj z najważniejszych serii kompilacji w muzyce elektronicznej, „In Search of Sunrise”, ukazała się bez większych zapowiedzi. Później był prawdziwy szok – całość zmiksował Richard Durand. No właśnie, siedem poprzednich części firmował swoim pseudonimem Tiesto. Dziś ten pan coraz bardziej oddala się od muzyki trance. Szkoda, tym bardziej, że seria była jego wizytówką. Tiesto przyzwyczaił nas do kompilacji złożonych z nieznanych nagrań, a także kilku smaczków w postaci ogromnych hitów. A wszystko to piękne, melodyjne i porywające. Tak było niemal od początku serii. Spadek formy zanotował tylko przy części siódmej.

Richarda Duranda słuchałem na żywo kilka razy. Pierwszy jego występ, jaki zobaczyłem, był najlepszym. Późniejsze coraz bardziej zbliżały go do mainstreemu. Im bardziej stawał się znany, tym bardziej grał „dla wszystkich”. Jego brzmienie łagodniało, jakby chciał się przypodobać jak najszerszej rzeszy słuchaczy. Szkoda, bo w tym co robił dawniej był świetny.

Taka mainstreemowa jest też jego wyprawa do południowej Afryki, jaką proponuje w ramach kontynuacji serii „In Search of Sunrise”. Słucha się jej przyjemnie, ale z trancem to brzmienie ma coraz mniej wspólnego. Łagodnieje, ale wcale przez to nie zbliża się do klimatu, jaki towarzyszył najlepszym częściom serii. Owszem, Durand wykonał kawał mrówczej pracy wyszukując nieznane nagrania. Tylko co z tego, jeśli nawet mimo kilku przesłuchań, żadna melodia nie zostaje nam w głowie? Nic nie ciągnie mnie, by następnego dnia sięgnąć po ten dwupłytowy album jeszcze raz. Pierwsze przesłuchanie było ogromnym rozczarowaniem. Nie było tu momentu, żebym sięgnął po spis utworów, by sprawdzić, co to za perełka akurat gra. Nie było nucenia pod nosem. Przesłuchałem i już. Później było już lepiej, ale ostatecznie płyta nie wychodzi na plus. Ot, taka muzyka do grania w windach i hotelowych holach.

Richard Durand „In Search of Sunrise 8 – South Africa”, Sony Music.